Tajna jednostka

Tworzenie GROM-u zbiegło się z akcją polskiego wywiadu w Iraku. Polegała ona na wywiezieniu sześciu amerykańskich agentów CIA. Polacy spisali się znakomicie. W zamian za tą pomoc rząd Stanów Zjednoczonych zobowiązał się umorzyć część polskiego długu i pomóc w utworzeniu wojskowej jednostki specjalnej. Bez pomocy Amerykanów powstanie jednostki nie byłoby możliwe. Grupa Reagowania Operacyjno Manewrowego powstała 13 lipca 1990 roku. Polscy komandosi przechodzili szkolenia w najlepszych tego typu jednostkach na świecie.

Na początku istnienie jednostki było ściśle tajne. Opinia publiczna dowiedziała się o niej dopiero po 4 latach. W 1994 roku USA poprosiły Polskę o pomoc przy wprowadzaniu pokoju na Haiti. Rząd RP wysłał 55 komandosów GROM-u. Mimo, iż w kraju szydzono z misji i jednostki, której nie znano to żołnierze na Haiti uratowali życie 26 osobom, między innymi przez odbijanie zakładników. Ochraniano najważniejsze osobistości takie jak członkowie rządu Haiti, amerykańscy kongresmeni, generałowie wizytujący miejscowe miasta. Za misje na Haiti dowódca jednostki generał Petelicki otrzymał odznaczenie od władz USA, tak ważne, jakiego jeszcze nigdy nie przyznano cudzoziemcowi.

Doceniani na całym świecie

W 1997 roku GROM uczestniczył w akcji w Slawonii. Jest to rejon położony we wschodniej Chorwacji. W tamtym czasie była to ostatnia enklawa serbska w Chorwacji. Polscy żołnierze pojechali tam jako przedstawiciele misji pokojowej ONZ. Do największych sukcesów żołnierzy GROM-u można zaliczyć zatrzymanie zbrodniarza wojennego Slavko Dokmanovicia. W roku 2002 kilkunastu żołnierzy jednostki zostało przetransportowanych do Afganistanu do bazy Bagram. Ich misja trwała dwa lata.

Podczas drugiej wojny w Zatoce Perskiej GROM przeszedł chrzest bojowy już na początku operacji. Udaną i widowiskową akcją było zajęcie platformy przeładunkowej. Była to w tym czasie największa operacja w Zatoce. Największa liczba żołnierzy sił specjalnych brała udział w bojach jednego dnia. GROM wcześniej ćwiczył szturm na amerykańskich lotniskowcach. Żołnierze naszych sił specjalnych wykazywali się dużymi umiejętnościami, dzięki czemu bardzo często byli chwaleni przez amerykańskich dowódców.

Nasi eksperci z GROM-u to żołnierze przeznaczeni do wykonywania perfekcyjnych cięć chirurgicznych. Doskonale radzą sobie na wodzie, jak i na lądzie. GROM jest jednostką najlepiej wyposażoną w polskiej armii. Pod tym względem dorównujemy najlepszym na świecie. “Gromowcy” są szkoleni także w skokach ze spadochronem z wysokości 10 kilometrów. Jest to wysokość z, której skaczą najlepsi żołnierze sił specjalnych na świecie. Skok zawsze jest oddawany z zasobnikami ważącymi 90 kilogramów. Żołnierze dzięki temu zawsze mają przy sobie niezbędną broń: materiały wybuchowe, broń palną, amunicję oraz inne niezbędne do walki rzeczy.

Powstanie SAS

Taktykę błyskawicznego ataku z użyciem jak najmniejszych liczebnie wojsk opracował twóraca SAS David Stirling. Pierwsze swoje akcje na tyłach wroga jednostki wykonywały podczas II wojny światowej. Gdy Brytyjczycy walczyli na pustyni z Africa Korps konieczne było zniszczenie jak największej ilości niemieckich samolotów stojących na lotniskach. SAS posługując się doskonale uzbrojonymi jeepami świetnie wykonał to zadanie. Żołnierze jednostek specjalnych zniszczyli blisko 200 samolotów czyli więcej niż brytyjskie lotnictwo w powietrzu. Przyczynili się tym samym bardzo znacznie przy pokonaniu wojsk Erwina Rommla.

W 1980 roku w Londynie doszło do opanowania ambasady irańskiej przez grupę terrorystyczną Ludowego Demokratycznego Frontu Arabistanu. Terroryści uwięzili 26 zakładników i domagali się uwolnienia 91 towarzyszy z irańskich więzień. Do stolicy Wielkiej Brytanii ściągnięto antyterrorystów z SAS. Special Air Service wkracza tam gdzie policja nie daje rady. Mówi się, że jeśli przyjeżdża SAS to nie będzie aresztowań.

W działaniach jednostki rozpoznanie to podstawa. Nie inaczej było i tym razem. Przed szturmem użyto miniaturowych kamery, które zostały umieszczone w ścianach. Co ciekawe, aby terroryści nie usłyszeli odgłosów wiercenia wiertarek specjalnie zmieniono trasę przelotu samolotów lecących na lotnisko Heathrow. Antyterroryści poznali także dzięki planom rozkład pomieszczeń w budynku. Odtworzyli główne pomieszczenie i do znudzenia ćwiczyli plan jaki mieli zamiar wdrożyć przy uwalnianiu niewinnych ludzi. Szóstego dnia sytuacja diametralnie się zmieniła. Napastnicy zastrzelili jednego z zakładników. Premier Wielkiej Brytanii Margaret Tatcher dała sygnał do ataku.

Kluczowe miało być zaskoczenie i szybkość. Do ścian ambasady przymocowano ładunki wybuchowe. Podczas wybuchów wypadały także okna. Antyterroryści ruszyli na linach z dachu w dół. Członkowie Special Air Service spisali się doskonale. Szturm został przeprowadzony w 11 minut i podczas jego trwania uratowano wszystkich zakładników.

Mordercze szkolenie

Aby dołączyć do SAS trzeba przejść brutalne i trudne fizycznie szkolenie. Do tej jednostki wybierani są najlepsi żołnierze ze wszystkich rodzajów wojsk. Cały proces selekcji trwa około 7 miesięcy. Przez pierwszy miesiąc przeprowadza się test typowo fizyczny. Jest to bardzo ciężka próba. Przechodzi przez nią zazwyczaj jedynie około 3 procent testowanych! Część sama rezygnuje, ale są też tacy

którzy nie wytrzymują zdrowotnie morderczego testu. Zdarzają się nawet zgony. Niektórzy umierają z wyczerpania, inni w wyniku wypadków, a dzieje się tak dlatego, że SAS zawsze ćwiczy tylko z ostrą bronią. Dlatego szkolenie strzeleckie to bardzo ważny element. Żołnierze muszą się przyzwyczaić do walki wśród gradu kul.

W szkoleniu brytyjskich sił specjalnych opracowano metodę killing house. Killing house jest do budynek, który na pierwszy rzut oka wygląda na zwyczajny. Ma drzwi, krzesła, stoły i szafy. Jednak nie  jest to normalny budynek, jest specjalnie przystosowany do ćwiczeń antyterrorystycznych. Ma ściany wyłożone gumą, tak aby nie odbijały wystrzelonych pocisków, wentylatory usuwają dym, a kamery rejestrują każdy ruch. Za każdym rogiem stoją manekiny mające imitować napastników. Można ćwiczyć szturm oraz inne formy walki. Zespoły Special Air Service ćwiczą w killing house codziennie, przez 7 dni w tygodniu. Dziś pomysł tego typu szkolenia wykorzystują najlepsze jednostki z całego świata.

Zawsze celują w głowę

Bardzo prostą, ale także bardzo efektywną bronią jaką posługują się brytyjscy antyterroryści są granatyhukowe (Flashbang). Zastosowane w pomieszczeniu w którym przebywają zakładnicy nie stwarza zagrożenia ich życiu, ale co ważne są świetne przy próbie zaskoczenia rywala. Silny błysk jaki następuje podczas wybuchu takiego granatu powoduje chwilową ślepotę. Z kolei huk upośledza słuch. Połączenie tych dwóch czynników ułatwia zaskoczenie napastników i zapewnia 15 sekundnową przewagę.

Special Air Service korzysta z pistoletu maszynowego MP5. Jest to bardzo stabilna i celna broń. Jest przy tym mała i szybkostrzelna oraz ma mały odrzut. Wszystkie te zalety pomagają w strzelaniu w małych pomieszczeniach. Jego odmianą jest jeszcze mniejszy MP5 K. Pistolety MP5 odgrywają znaczącą rolę w walce ze światowym terroryzmem. Do strzelań na dalszą odległość żołnierze jednostki korzystają z ciężkiego karabinu maszynowego M240.

Żołnierze mają przy sobie także krótką broń. Korzystają z pistoletu Sig Sauer P226. Jest to pistolet świetnie nadający się do akcji antyterrorystcznych gdzie nie ma czasu na zmianę magazynków ponieważ mieści aż 15 naboi. Posiada także laserowy wskaźnik celu.

Wszystkie te czynniki. Spartańskie szkolenie, świetne uzbrojenie oraz doświadczenie sprawiają, że SAS jest to jedna z najlepszych jednostek antyterrorystycznych na świecie.

Pomysłowy dentysta

Na pomysł wpadł amerykański dentysta z Pensylwanii. Nietoperze miały być receptą na zniszczenie japońskich okręgów przemysłowych. Pomysł polegał na tym, aby zebrać milion nietoperzy, podwiesić pod nie bomby zapalające i wypuścić nad Japonię. Na pierwszy rzut oka koncepcja wydaje się szalona, ale miał to być pomysł, która zapewni wygranie wojny z Japonią. Człowiekiem, który zaraził innych tą ideą był stomatolog - Duck L. Adams.

Uważa się, że nietoperze mogą przenosić duże ciężary. Potrafią unieść nawet czworo swoich młodych naraz, wiec taki ładunek nie byłby na pewno problemem. Zapadają w hibernację, więc łatwo byłoby je przetransportować. Kolejnym argumentem przemawiającym za wykorzystaniem nietoperzy w wojnie był fakt, że w ciągu dnia szukają ciemnych miejsc takich jak poddasza, strychy itp. gdzie zasypiają, ale przede wszystkim są ich miliony w jaskiniach w całych Stanach Zjednoczonych.

Pomysł Adamsa nie był całkowicie pozbawiony sensu, jednak autor potrzebował pieniędzy na realizację swojego planu. Był on jedynie dentystą i nie miał wojskowego doświadczenia, więc ciężko było mu zdobyć kontakty. Adamsowi przypadkowo udało się dotrzeć do żony prezydenta USA Eleanor Roosevelt. W połowie stycznia 1942 roku Adams przesłał swoje koncepcje do Białego Domu. Roosevelt po przeczytaniu notatki stwierdził, że autor pomysłu wcale nie jest szalony i koncepcja rzeczywiście może być wykonalna.

Projekt “X-ray”

Amerykańscy wojskowi stale próbowali znaleźć sposób na to jak uderzyć w Japonię. Domy budowane w Kraju Kwitnącej Wiśni były tworzone z papieru, drewna i bambusa, a tym samym były bardzo łatwopalne. Gdyby udało się wypuścić nad Japonię milion nietoperzy z ładunkami zapalającymi skutki mogły być olbrzymie. Za cel ataku nietoperzy wybrano Osakę, miasto w centrum przemysłowym Japonii.  Tajny projekt otrzymał nazwę “X-ray”. Koncepcję pomysłowego dentysty w życie miał wprowadzić generał Herb Arnold.

Adams zebrał osoby, które miały mu pomóc w realizacji pomysłu. Grupa pojechała do Nowego Meksyku, aby szukać jaskiń z nietoperzami. Okazało się, że tylko jeden gatunek mógł być brany pod uwagę - Molos meksykański. Nie były to duże nietoperze, ale za to były ich miliony. Wyłapywanie nietoperzy nie było trudnym zajęciem. Wywoływano u nich hibernacje poprzez chłodzenie jaskiń. Jednak nie było łatwo wymyślić broni, która mogłaby być podczepiona do nietoperza.

Przeciętny Molos meksykański waży 35 gramów, a próby wykazały, że może udźwignąć tyle samo ile waży, jednak najlżejsze ładunki ważyły jeden kilogram. Do pracy nad projektem przyłączono Luisa L. Feisera czołowego amerykańskiego wynalazcę. Jego zadaniem było wynalezienie ładunku, który będzie mógł być przenoszony przez nietoperza. Feiser wymyślił wtedy napalm. Łatwopalną galaretowatą mieszankę benzyny i aluminium. Zaprojektował też niewielką kapsułkę, zawierała zapalnik czasowy, ale co najważniejsze całość ważyła mniej niż 30 gramów.

Bat bomb

Ładunek miał być przymocowany do skóry nietoperza na piersiach. Podczas prób nad “nietoperzami bombowcami” doszło jednak do wypadku. Kilka uzbrojonych nietoperzy wymknęło się spod kontroli i baza w kilka minut zaczęła płonąć. Zagadką było tylko jeszcze to jak zrzucić milion nietoperzy na japońskie miasta i wioski. Nie można by zrzucić nietoperzy zahibernowanych, ponieważ spadłyby na ziemię i rozbiłyby się. Duck Adams wpadł na pewien pomysł - bomby nietoperzowej (ang: bat bomb). 1040 nietoperzy umieszonych na 26 tacach w 1,5 metrowym pojemniku. W każdej tacy było 40 oddzielnych przegródek. Jedna dla każdego nietoperza.

Bomba miała być zrzucona z wysokości 1500 metrów. Spadochron miał się otworzyć na trzystu metrach, w tym samym momencie miała odpaść odsłona, a tace miały się rozsunąć jak akordeon, były one ze sobą połączone, stworzenia spadałyby na tace poniżej, budząc się tym samym. Odlatujące nietoperze uruchamiałyby zapalnik za pomocą drutu przyczepionego do tacy. W tym momencie zaczynało się odliczanie. Za 30 minut ładunek miał się uaktywnić.

Większa bomba

W grudniu 1943 roku bomba nietoperzowa została wypróbowana na poligonie w Utah. Na pustyni wybudowano osadę, która miała imitować japońską wioskę. Chciano sprawdzić czy nietoperze będą szukały schronienia w takich domach. Wszystko powiodło się tak jak sobie zaplanowano, żołnierze byli pod wrażeniem skuteczności pomysłu. W grudniu 1943 roku broń nazwana jako bat bomb została oficjalnie zaakceptowana. Planowano wprowadzić ją do akcji do września 1944 roku.

Jednak w lutym 1944 roku projekt został zamknięty. Tego nikt się nie spodziewał. Nikt z władz nie wyjaśnił także dlaczego tak się stało. Projektanci niekonwencjonalnej bomby byli zawiedzeni. Jednak jak się okazało wynaleziono dużo lepszą bombę - bombę atomową. Dużo nowocześniejszy środek rażenia przeciwnika, broń, która zakończyła II wojnę światową.

Jedną z pierwszych potrzeb jakie należało zaspokoić w nowopowstałej armii była konieczność zastąpienia brytyjskiego pistoletu maszynowego “Sten” własną konstrukcją. W pierwszym roku istnienia państwa młody bojownik Palmachu Uziel Gal zaprojektował pistolet maszynowy, który w późniejszym czasie stał się legendą popkultury - Uzi, nazwany od jego imienia. Była to lekka i poręczna broń, idealna dla żołnierzy sił specjalnych idących do ataku. Po 60 latach pistolety Uzi nadal są ulubioną bronią izraelskich sił specjalnych, dziś używa się mniejszej wersji wyposażonej w tłumik.

Po wygranej wojnie “Jom Kippur” z koalicją Egiptu i Syrii w 1973 roku w Izraelu postanowiono wprowadzić zmiany we wszystkich dziedzinach uzbrojenia. Postanowiono zaadoptować do żydowskiej armii ulepszoną wersję karabinu AK-47. Poprawiono między innymi celność i tak powstał karabin Galil. W latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych wojska Izraela brały udział w walkach ulicznych w Libanie i Strefie Gazy, a to spowodowało konieczność stworzenia nowych karabinów maszynowych dobrych w walkach ulicznych. Miało to być połączenie siły i celności Galila z niewielkimi rozmiarami Uzi. Tak powstały karabiny TAR-21 i MTAR-21 - pistolet maszynowy o celności karabinu, można śmiało powiedzieć, że jest to pistolet maszynowy XXI wieku.

Izraelscy komandosi to najbardziej wyspecjalizowane jednostki świata. Każda z ponad 40 jednostek specjalizuje się w czymś innym. Jedna z tych jednostek zajmuje się odbijaniem zakładników, a jest to w Izraelu bardzo częsta konieczność. Przez lata wypracowali metody i techniki, których uczy się dzisiaj na całym świecie. Należał do nich między innymi dzisiejszy premier Izraela Beniamin Netanjahu. Ich motto to “Atakować!” Aby odbijać zakładników posługują się kontrolowanym chaosem, uderzenia muszą być szybkie, mocne i precyzyjne.

Przykładem działania izraelskich wojsk specjalnych była brawurowa “Operacja Entebbe” w 1976 roku. Francuski samolot pasażerski Airbus A300 z 248 pasażerami na pokładzie miał lecieć z Aten do Paryża, jednak już kilka minut po starcie został uprowadzony. Pilotów siłą zmuszono aby lecieli do Entebbe w Ugandzie. Porywaczami było dwóch Palestyńczyków i dwoje przywódców niemieckiej organizacji terrorystycznej. W Entebbe dołączyło jeszcze czterech terrorystów. Uwolniono wszystkich nie żydowskich pasażerów.

Władze Ugandy były w zmowie z porywaczami i po wylądowaniu samolotu zapewniły dodatkową ochronę lotniska i schronienie w opuszczonym budynku na lotnisku. W tej sytuacji akcja odbicia zakładników wydawała się niemożliwa. Ale nie dla izraelskich jednostek specjalnych. Pod osłoną nocy samoloty z izraelskimi jednostkami wylądowały w Ugandzie, udało im się przedostać do budynku, zabić wszystkich porywaczy i uciec. Wcześniej jeszcze z granatników zniszczyli ugandyjskie myśliwce gotowe do startu. Ten sukces jest po dziś dzień przykładem co może zrobić dobrze wyszkolona jednostka działająca szybko i potrafiąca zaskoczyć wroga.

W Izraelu obowiązkową służbę wojskową odbywają wszyscy obywatele - mężczyźni 3 lata, kobiety 1,5 roku. Odziały specjalne wybierają najlepszych z najlepszych, a wymagania fizyczne oraz psychiczne są bardzo wysokie. Najsprawniejszych wyłania się podczas serii górskich wędrówek z ciężkimi plecakami, najdłuższe z nich odbywają się nawet na dystansie 120 kilometrów. Najbardziej brutalną częścią szkolenia jednostek jest nauka walki wręcz. Izraelska armia ma swoją własną szkołę walki wręcz, sięga ona początków współczesnego państwa żydowskiego - Krav maga, czyli dosłownie “walka w bliskim kontakcie”. Tradycyjna Krav maga to połączenie najlepszych elementów boksu i zapasów, bazuje na pchnięciach, uderzeniach w okolice gardła, oczu, krocza oraz nóg.

Izraelskie jednostki specjalne to połączenie najlepszego uzbrojenia i brutalnego treningu. Przy tak dużej liczbie potencjalnych wrogów muszą polegać właśnie na uzbrojeniu i wyszkoleniu, gdyż zawsze walczą przy przewadze liczebnej przeciwnika.

W systemach przyjmujących armię typu milicyjnego na każdym wolnym obywatelu ciążył obowiązek obronności kraju w trakcie wojny. Wyjątkowość tego typu organizacji przejawia stosunek liczby żołnierzy zawodowych w trakcie pokoju do wszystkich żołnierzy po ewentualnej mobilizacji.

W jedynej w Europie armii typu milicyjnego jej stan w czasie pokoju już od kilku lat wynosi od 1 do 5 procent rozwiniętej armii w trakcie mobilizacji. Zdania ekspertów co do przydatności armii tego typu są podzielone. Powszechnie wiadomo, że rodzaj sił zbrojnych powinno się dostosowywać do charakteru polityki państwa. Dlatego w związku z długą tradycją neutralności Szwajcarii jej wojsko nie bierze udziału w konfliktach zbrojnych w innych krajach. Stąd właśnie armia typu milicyjnego, która w zasadzie nadaje się tylko i wyłącznie do obrony, do działań defensywnych.

Oprócz niewielkiej liczby żołnierzy zawodowych ok. 4 tysiące (na prawie ośmiomilionowy kraj) stale szkoli się obowiązkowo poborowych - są to mężczyźni (kobiety mogą służyć dobrowolnie) w wieku od 18 do 34 lat .  Co roku szkolonych jest około 23 tysięcy obywateli, szkolenie takie trwa od 18 do 21 tygodni. Ewenement szwajcarskiego wojska objawia się w zdolnościach mobilizacyjnych. Z armii liczącej 4 tysiące żołnierzy, w bardzo krótkim czasie potrafi zmienić się w 360 tysięcy. Daje to współczynnik 1:90, podczas gdy w innych armiach w Europie współczynnik wynosi 1:2, 1:3. Społeczeństwo Szwajcarii potrafi w razie konieczności bardzo szybko przestawić się na obronę kraju. Stąd powiedzenie Szwajcarów, że “Szwajcaria nie ma armii, Szwajcaria jest armią”.

Aby państwo mogło posługiwać się statusem państwa neutralnego musi przede wszystkim samo zadbać o ten stan poprzez odstraszanie militarne. I taką właśnie funkcje ma armia Szwajcarii. Ma ona dbać o to aby inwazja obcych wojsk była nieopłacalna przez długotrwałą, nieopłacalną walkę. Niektórzy historycy uważają, iż to był jeden z powodów dla których Hitler nie zdecydował się na zaatakowanie Szwajcarii.

Wysoko rozwinięte społeczeństwo obywatelskie w kraju Helwetów sprzyja dobrej współpracy cywilno - wojskowej. Powszechność obrony własnego kraju, oraz świadomość obowiązku przenika niemal każą sferę życia. Co ciekawe żołnierze poborowi w trakcie przeszkolenia nie są skoszarowani, a broń osobistą przechowują w domu aż do skończenia służby. Żołnierz odpowiada w tym czasie za powierzony mu sprzęt. Podstawowym uzbrojeniem każdego żołnierza jest świetny karabin produkowany w Szwajcarii “Sturmgewehr 90″ (korzystają z niego także m.in.: Amerykanie, Francuzi, Niemcy, Hiszpanie).

Jeśli chodzi o ciężki sprzęt to szwajcarskie wojsko jest w posiadaniu 224 czołgów Leopard 87 i 87 WP. Jest to maszyna produkowana w Szwajcarii na niemieckiej licencji. Trzon piechoty zmechanizowanej stanowi  transporter opancerzony powszechny w wielu armiach świata M113. Szwajcaria ma 580 sztuk. 183 egzemplarzy pojazdu bojowego piechoty Stridsfordon 90 również jest na stanie w szwajcarskim wojsku.

Od 1989 roku, doszło do kilku prób ograniczenia działalności wojskowej lub nawet zniesienie sił zbrojnych całkowicie. Referendum w tej sprawie odbyło się 26 listopada 1989 roku. Większość społeczeństwa nie poparła jednak inicjatywy okrojenia wojska.