Tajna jednostka

Tworzenie GROM-u zbiegło się z akcją polskiego wywiadu w Iraku. Polegała ona na wywiezieniu sześciu amerykańskich agentów CIA. Polacy spisali się znakomicie. W zamian za tą pomoc rząd Stanów Zjednoczonych zobowiązał się umorzyć część polskiego długu i pomóc w utworzeniu wojskowej jednostki specjalnej. Bez pomocy Amerykanów powstanie jednostki nie byłoby możliwe. Grupa Reagowania Operacyjno Manewrowego powstała 13 lipca 1990 roku. Polscy komandosi przechodzili szkolenia w najlepszych tego typu jednostkach na świecie.

Na początku istnienie jednostki było ściśle tajne. Opinia publiczna dowiedziała się o niej dopiero po 4 latach. W 1994 roku USA poprosiły Polskę o pomoc przy wprowadzaniu pokoju na Haiti. Rząd RP wysłał 55 komandosów GROM-u. Mimo, iż w kraju szydzono z misji i jednostki, której nie znano to żołnierze na Haiti uratowali życie 26 osobom, między innymi przez odbijanie zakładników. Ochraniano najważniejsze osobistości takie jak członkowie rządu Haiti, amerykańscy kongresmeni, generałowie wizytujący miejscowe miasta. Za misje na Haiti dowódca jednostki generał Petelicki otrzymał odznaczenie od władz USA, tak ważne, jakiego jeszcze nigdy nie przyznano cudzoziemcowi.

Doceniani na całym świecie

W 1997 roku GROM uczestniczył w akcji w Slawonii. Jest to rejon położony we wschodniej Chorwacji. W tamtym czasie była to ostatnia enklawa serbska w Chorwacji. Polscy żołnierze pojechali tam jako przedstawiciele misji pokojowej ONZ. Do największych sukcesów żołnierzy GROM-u można zaliczyć zatrzymanie zbrodniarza wojennego Slavko Dokmanovicia. W roku 2002 kilkunastu żołnierzy jednostki zostało przetransportowanych do Afganistanu do bazy Bagram. Ich misja trwała dwa lata.

Podczas drugiej wojny w Zatoce Perskiej GROM przeszedł chrzest bojowy już na początku operacji. Udaną i widowiskową akcją było zajęcie platformy przeładunkowej. Była to w tym czasie największa operacja w Zatoce. Największa liczba żołnierzy sił specjalnych brała udział w bojach jednego dnia. GROM wcześniej ćwiczył szturm na amerykańskich lotniskowcach. Żołnierze naszych sił specjalnych wykazywali się dużymi umiejętnościami, dzięki czemu bardzo często byli chwaleni przez amerykańskich dowódców.

Nasi eksperci z GROM-u to żołnierze przeznaczeni do wykonywania perfekcyjnych cięć chirurgicznych. Doskonale radzą sobie na wodzie, jak i na lądzie. GROM jest jednostką najlepiej wyposażoną w polskiej armii. Pod tym względem dorównujemy najlepszym na świecie. “Gromowcy” są szkoleni także w skokach ze spadochronem z wysokości 10 kilometrów. Jest to wysokość z, której skaczą najlepsi żołnierze sił specjalnych na świecie. Skok zawsze jest oddawany z zasobnikami ważącymi 90 kilogramów. Żołnierze dzięki temu zawsze mają przy sobie niezbędną broń: materiały wybuchowe, broń palną, amunicję oraz inne niezbędne do walki rzeczy.

Odważny plan

Wojska Układu Warszawskiego miały dokładny plan jak w razie wybuchu III wojny światowej pokonać państwa sprzymierzone w NATO. Częścią tego planu było oczywiście Ludowe Wojsko Polskie. Polski Plan zatwierdzono 28 lutego 1965 roku, później przez wszystkie lata komunizmu udoskonalano go. W całości opracowali go jedynie polscy generałowie. Początkowo władze Związku Radzieckiego nie chciały się zgodzić na takie rozwiązania, szczególnie dlatego, że był to plan bardzo odważny, zbyt odważny. Jednak po pewnym czasie, po przeanalizowaniu wszystkich okoliczności ewentualnej wojny, zgodzono się.

Polskim dowódcom, który zatwierdził plan był marszałek Marian Spychalski . Plan brał pod uwagę dwie możliwe ewentualności. To, że wojnę rozpocznie Układ Warszawski, jak i NATO. Według polskiej koncepcji pierwszy kontratak wojsk Sojuszu Północnoatlantyckiego miał zatrzymać kontyngent wojsk radzieckich stacjonujący w NRD. Wtedy miało zacząć się polskie natarcie,  trzeciego dnia wojny. W pierwszym ataku ruszyć miały 1. Armia LWP (Pomorski Okręg Wojskowy) i 2. Armia LWP (Śląski Okręg Wojskowy). Po dwóch, lub trzech dniach obie armie miały rozbroić Jutlandzki Korpus Armijny NATO i wyjść na rubież Łaby nad granicą duńsko-niemiecką.

Szóstego dnia operacji 2. Armia miała wyjść na rubież Amsterdam-Haga-Antwerpia. 1. Armia natomiast miała opanować cały półwysep jutlandzki. Liczbę żołnierzy polskich jacy mieliby brać udział w walkach na Froncie Polskim szacowano na 500 tysięcy. Siły te miały być oczywiście wspierane przez polskie lotnictwo, wojska pancerne i marynarkę wojenną. Plany te zakładały, że wojska w ciągu sześciu dni pokonają 510 kilometrów, a średnie tempo w jakim będą się poruszać to 85 kilometrów dziennie.

Zajęcie Danii

W szóstym dniu operacji do wojny wkroczyć miały wojska desantu powietrzno-morskiego. Lądowanie miało odbyć się na Zelandii i w ciągu dwóch, trzech dni polscy żołnierze mieli opanować całą wyspę, a następnie stolicę Danii, Kopenhagę. Zatwierdzony przez generała Wojciecha Jaruzelskiego Plan zakładał, że polskie wojsko w ciągu wojny wykona 177 ataków rakietowych i 12 bombowych uderzeń jądrowych.

Czy Plan Ataku Frontu Polskiego na wypadek III wojny światowej miałby szansę powodzenia? Wydaje się to mało prawdopodobne. Władze Związku Radzieckiego zgodziły się na zatwierdzenie planu ponieważ Front Polski był słabszy od Frontu Radzieckiego, a nawet od Frontu Czechosłowackiego, a kierunek w jakim mieliby atakować Polacy uważany był za najsłabiej chroniony przez NATO, wszystko więc zazębiało się odpowiednio. Jednak w praktyce nasze wojska natrafiłyby na wiele trudności.

Począwszy od problemów przegrupowania  i koncentracji wojsk (przez teren Polski na zachód przesuwałyby się trzy lub cztery fronty. Wojska radzieckie prące w stronę wojsk NATO oczywiście miałyby pierwszeństwo), przez możliwość zatrzymania wojsk polskich przez nieprzyjaciela, czyli krótko mówiąc porażkę w połowie drogi, kończąc na możliwości jądrowych uderzeń uprzedzających polski rajd.

Pomoc Armii Czerwonej to priorytet

Pomimo odważnego polskiego Planu, w doktrynie wojennej ZSRR priorytetowymi działaniami polskich wojsk w pierwszych dniach wojny miała być pomoc w transporcie jednostek Armii Czerwonej na zachód przez nasze terytorium. Głównie chodziło o wszelkiego rodzaju sprawy związane z logistyką, inżynierią wojskową (odpowiednie kładki mosty - stąd też w Ludowym Wojsku Polskim tak duża liczba wojsk inżynieryjnych i saperskich) właściwą regulacją ruchu, nadzór itp.

Na całe szczęście III wojna światowa, konflikt pomiędzy Wschodem, a Zachodem nie wybuchł, dlatego, że nie było lepszego miejsca dla NATO na spacyfikowanie Armii Czerwonej idącej na zachód niż terytorium Polski. Po takim konflikcie nasz kraj jawiłby się prawdopodobnie jako atomowa pustynia.

Wytatuowany snajper

W  Wojsku Polskim powszechnie znana jest historia żołnierza, który z powodu licznych tatuaży na ciele został wydalony ze służby. Był to strzelec wyborowy, świetny fachowiec, szkolony między innymi przez Kanadyjczyków, był w pełni zdrowy, a jedyną przesłanką do wydalenia go ze służby były tatuaże. Miał wyjechać do Afganistanu, ale komisja uznała, że wytatuowany żołnierz nie wzbudzi zaufania wśród miejscowej ludności. Snajper miał wadę wzroku i aby ją zniwelować wziął z banku kredyt, pieniądze były potrzebne na operację. Wydalenie ze służby to była dla niego tragedia. Po tych wydarzeniach wyjechał z kraju i dziś prawdopodobnie walczy dla kogoś innego.

Za czasów służby zasadniczej panowała opinia, że tatuaże na ciele “ratują” przed wojskiem. Dziś gdy wytatuowany kandydat na zawodowego staje przed komisją lekarską i ma tatuaże, które lekarzom się nie spodobają zostaje skierowany do psychiatry. Ten określa czy nie są one powodem zaburzeń psychicznych. W opiniach ekspertów rozporządzenie ministra obrony w określeniu “motyw szpecący” podchodzi zbyt ogólnie do klasyfikacji tatuaży.

Bo jeśli ktoś wytatuował sobie wulgarne słowo na czole to bez dwóch zdań jest oszpecony, ale czy jeśli wytatuował sobie takie samo słowo na plecach, tam gdzie nikt nie widzi, w czasach burzliwej młodości i teraz tego żałuje to przekreśla jego drogę do wojska? Bez wątpienia polskie przepisy są w tej kwestii zbyt mało ścisłe.

Tatuaże w US Army

Tak zwane przepisy ubiorcze w armii Stanów Zjednoczonych bardzo dokładnie określają większość z elementów składających się na wygląd żołnierza. Uściśla nawet takie detale jak  waga ciała, czy długość i wygląd paznokci. Regulamin zakazuje tatuowania żołnierzowi amerykańskiemu głowy, twarzy, szyi i karku powyżej kołnierzyka. W Stanach Zjednoczonych wielu żołnierzy ma na skórze tatuaże, bardzo często jest to element uzewnętrznienia przywiązania do oddziału, czy wyraz straty kolegi.

Oczywiście tatuaże zawierające treści ekstremistyczne, gorszące, seksistowskie, czy rasistowskie nie wchodzą w grę bez względu na ich umiejscowienie. Każdy typ dokładnie jest określony w przepisach, jakie to są tatuaże o treściach gorszących, jakie rasistowskie itd. Tatuaże już istniejące, których nie zakrywa mundur są dozwolone, pod warunkiem, że nie zawierają wyżej wymienionych treści. Gdy tatuaże u żołnierza są niedozwolone umożliwia się mu ich zlikwidowanie lub przerobienie, gdy odmówi można podjąć kroki związane z wydalenie ze służby.

Jak widać mimo, iż w US Army podejście do tatuażu jest bardzo liberalne to widać, że wszystko jest bardzo ściśle usankcjonowane i nie jest dziełem przypadku. W Wojsku Polskim tego typu przepisy również by się przydały.

Daleko od domu

Pod koniec II wojny światowej było ponad siedem milionów przymusowo deportowanych robotników i więźniów, mężczyzn i kobiet, którzy pracowali w III Rzeszy. Wielu Polaków, którzy byli przywożeni prosto z łapanek trafiało do Emslandu (region nad rzeką Ems) w Zachodnich Niemczech. W miarę jak front zbliżał się wielkimi krokami ewakuowano więźniów i prowadzono ich pieszo w strasznych warunkach. Wraz z wojskami Aliantów Zachodnich do regionu zbliżała się 1. Dywizja Pancerna generała Stanisława Maczka.

Po pierwszych miesiącach od kapitulacji Niemiec prawie sześć milionów wysiedleńców udało się przetransportować do ich własnych krajów, jednak była to jedynie grupa obywateli Związku Radzieckiego i państw Zachodnich. Na miejscu pozostali głównie Polacy i obywatele krajów bałtyckich.  W okresie od czerwca do września 1945 tylko 75 tysięcy Polaków zostało przekazanych z zachodnich stref Niemiec. Około 800 tysięcy zostało na terytorium zajmowanym przez Aliantów.

Kawałek Polski

2 maja dowództwo 2. Armii Kanadyjskiej podjęło decyzję o utworzeniu polskiej kolonii  na,  planowano tam  zebrać część byłych polskich więźniów, plan zaakceptował brytyjski marszałek Montgomery. Główną stacją docelową Polaków miało być miasteczko Haren, mieszczące się tuż przy granicy francusko-niemieckiej. Obszar miał być pod kontrolą dywizji generała Stanisława Maczka. Jako, że wkrótce okazało się, że dla bardzo szybko napływających Polaków zaczyna brakować miejsca B. Montgomery podjął decyzję o ewakuacji ludności niemieckiej zamieszkałej teren.

Na pierwszą nazwę wybrano Lwów, jednak generał Tadeusz Bór - Komorowski zdecydował się na nazwanie miejscowości Maczków - od nazwiska dowódcy 1. Dywizji Pancernej. Wśród nowych mieszkańców byli między innymi żołnierze walczący w Powstaniu Warszawskim. Dotychczasowi niemieccy mieszkańcy dostali siedem dni od Aliantów na wyniesienie się. Niemcom nie wolno było wchodzić do miasta. Jakże przewrotne bywają koleje wojny. Właściciele ziem u których do tej pory niewolniczo pracowali Polacy musieli ustąpić miejsca w swoich domach nowym mieszkańcom. Zgodę na pozostanie otrzymał jedynie burmistrz oraz siostry zakonne, które pracowały w miejscowym szpitalu.

W Maczkowie nie brakowało niczego co znajduje się w przeciętnym polskim mieście. Były urzędy (m.in. rada miejska), polski burmistrz (Zygmunt Gałecki, później zastąpił go Mieczysław Futa), straż pożarna, kino, dwa teatry, kościół, księgarnia, ulice nazwano po Polsku (m.in. ul. Armii Krajowej, Jagiellońska, Mickiewicza, Lwowska, Kopernika). Kwitło także życie towarzyskie i uczuciowe. Polacy po kilku latach od rozpoczęcia wojny wreszcie odzyskali wolność, nagle z dala od domu spotkały się tysiące rodaków. W Maczkowie udzielono 289 ślubów, 101 pogrzebów, 497 Polaków w dokumentach miało wpisane miejsce urodzenia: Maczków.Wśród polskiej i niemieckiej ludności dochodziło jednak do zatargów. Niemcy w pobliskiej miejscowości wywiesili listę kobiet, które współżyją z Polakami.  W miejscowości Fraren byli więźniowie obozu spalili dom ortsgruppenleitera NSDAP Eilerta.

Szybko rozrastające się miasto do blisko 200 tysięcy Polaków przestraszyło jednak Aliantów, Moskwę oraz komunistyczne władze w Polsce (enklawa w Zachodniej strefie Niemiec zapewne stałaby w opozycji wobec władz w Warszawie i byłaby podporządkowana rządowi w Londynie). Taka liczba naszych rodaków w tym rejonie Europy nie była na rękę nikomu. Alianci wydali rozkaz wstrzymania ściągania Polaków. Od końcówki 1946 roku polskie jednostki wojskowe zaczęły opuszczać Maczków i rozpoczęły przeprowadzkę do Wielkiej Brytanii, wkrótce także przetransportowano cywili do kraju. Poprzednią nazwę Haren przywrócono wtedy gdy ostatni Polacy opuścili miasto, 10 września 1948 roku.

I choć ciężko to sobie wyobrazić to być może gdyby nie decyzja o zaprzestaniu zasiedlania Maczkowa i terenów wokół, dziś mielibyśmy enklawę przy granicy francusko - niemieckiej.

W Wojsku Polskim podjęto decyzję, że karabinek produkowany w Radomiu osiągnął kres swoich możliwości dalszego unowocześniania. Prawdopodobnie czas na następcę, a takim ma się stać karabinek MSBS. Karabinek o kalibrze 5,56 mm został zaprojektowany w dwóch wersjach: kolbowym i bezkolbowym, w bieżącym roku Wojsko Polskie ma zdecydować w której wersji do uzbrojenia wejdzie nowy karabinek.

Projektanci Radona - bo tak nazywa się nowa konstrukcja - zachwalają swój produkt: “Karabinek został zaprojektowany w pełni dla strzelców prawo, jak i leworęcznych, świetnie będzie się sprawdzał  w ciasnych pomieszczeniach. Zaprojektowany został z podpatrzeniem najnowszych światowych trendów.  Zamierzamy go wprowadzić do produkcji już w roku 2012″ - mówił Paweł Madej z Fabryki Broni Łucznik.

Pracę nad Radonem rozpoczęły się niewiele ponad trzy lata temu. Głównymi konstruktorami byli specjaliści z Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie i Fabryki Broni “Łucznik”. Zaprojektowano dwa typy broni kolbową i bezkolbową (tzw. bull-pup).

W wielu armiach typ bezkolbowy karabinu jest standardem, w nowoczesnych armiach ten typ broni spotyka się częściej niż konstrukcje kolbowe. Tego typu rozwiązanie powoduje bardziej zwartą budowę oraz - co najważniejsze - mniejsze rozmiary broni niż w typie klasycznym, przy takie samej długości lufy. Każdy kto choć trochę interesuje się tematem zdaje sobie zapewne sprawę jakie atuty niosą za sobą mniejsze gabaryty broni: większa funkcjonalność w  małych pomieszczeniach, bądź łatwość transportu w trakcie przejazdu żołnierzy w transporterach itp. Typ bezkolbowy jest także bardziej celny podczas strzelania. Punkt oparcia broni o ramie osoby strzelającej leży na osi lufy, a to powoduje brak podrzutu broni podczas strzelania. Mimo, iż zalety wersji bull-pup są oczywiste MON jeszcze nie zdecydował, która z broni wejdzie na stałe do osobistego wyposażenia żołnierzy.

Wojsko Polskie jest teraz niewątpliwie w fazie modernizacji, a zaczynanie od unowocześniania osobistego uzbrojenia żołnierza wydaje się chyba bardzo dobrym rozwiązaniem. Choć MSBS Radon nie wygląda zbyt urodziwie - widziałem karabinki prezentujące się wizualnie o wiele lepiej – to trzeba pochwalić Wojskową Akademię Techniczną za pomysł stworzenia nowoczesnego karabinka. Jak widać nasi naukowcy zajmujący się uzbrojeniem dla wojska nie próżnują. Niedawno Polskę obiegła wiadomość o stworzeniu “nowej Enigmy” przez kryptologów z WATu pod kierownictwem profesora Jerzego Gawinieckiego. Cóż, nie pozostaje nic innego jak pochwalić naszych naukowców za dążenia do unowocześniania wojska.

Tajemnice Układu Warszawskiego - Broń atomowa w PRL-u 

Polskie Wojska Aeromobilne swój rodowód wywodzą jeszcze z czasów II wojny światowej. Cichociemni byli przygotowywani do działań wywiadowczych i dywersyjnych. Do kraju przerzucono ich 316. Także 1. Samodzielna Brygada Spadochronowa generała Stanisława Sosabowskiego tworzona w Szkocji w czasie II wojny światowej była tego typu jednostką. Polscy ochotnicy licznie wstępowali do nowego rodzaju wojsk. W pewnym momencie mieliśmy nawet więcej spadochroniarzy niż Brytyjczycy. W 1944 roku brygada wzięła udział w operacji powietrzno - lądowej pod Arnhem mającej skrócić wojnę. Niestety męstwo żołnierzy nie było w stanie uratować źle zaplanowanego przedsięwzięcia, które zakończyło się fiaskiem aliantów.

Doświadczenie żołnierzy brygady, którzy po wojnie powrócili do Polski posłużyło do zorganizowania 6. Pomorskiej Dywizji Powietrznodesantowej (dziś jest to 6. Brygada Desantowo - Szturmowa - wojska te działają przy użyciu między innymi śmigłowców, uważani są za elitę Wojska Polskiego).

Rozróżnia się trzy rodzaje Wojsk Aeromobilnych:

• Jednostki desantowo-szturmowe: do ich zadań należy naziemne wsparcie operacji lądowych i morskich, opanowywanie z powietrza obiektów przeciwnika, dezorganizacja i niszczenie wsparcia logistycznego.
• Jednostki powietrznodesantowe: są przygotowywane do działań dywersyjnych, zaczepnych i obronnych (w Wojsku Polskim jednostką taką jest 6. Brygada Desantowo-szturmowa).
• Jednostki kawalerii powietrznej: przeznaczone są do prowadzenia walki na lądzie i z powietrza. Są najbardziej mobilną częścią Wojsk Lądowych. Kawaleria jest bardzo dobrze przystosowana do szybkiego działania w razie naruszenia polskiej granicy.

W Wojsku Polskim mamy dwie jednostki, które wykonują zadania aeromobilne:

6. Brygada Powietrznodesantowa i. gen. Stanisława Sosabowskiego, która stacjonuje w Krakowie.

• Dowództwo i sztab
• 6. Batalion dowodzenia
• 6. Batalion desantowo-szturmowy
• 16. Batalion powietrzno-desantowy
• Grupa Zabezpieczenia Medycznego
• 2 samodzielne kompanie: zaopatrzenia i remontowa

25. Brygada Kawalerii Powietrznej im. Księcia Józefa Poniatowskiego, która stacjonuje w Tomaszowie Mazowieckim.

• Dowództwo i sztab
• 25. batalion dowodzenia
• Batalion kawalerii powietrznej
• 7. Batalion kawalerii powietrznej
• 25. Batalion logistyczny
• 7. Dywizjon lotniczy
• 37. Dywizjon lotniczy

Jeśli chodzi o uzbrojenie to dla Wojsk Aeromobilnych z przyczyn oczywistych najważniejsze są maszyny, które jak najszybciej przetransportują jak największą liczbę żołnierzy w miejsce docelowe drogą powietrzną. Z tego względu konieczna jest szeroko pojęta współpraca z lotnictwem polskim. Oprócz tego, że żołnierze powyższych jednostek korzystają z “uprzejmości” lotnictwa polskiego to 25. Brygada Kawalerii Powietrznej posiada dwa dywizjony lotnicze. Na uzbrojeniu polskiej armii znajdują się 33 śmigłowce wielozadaniowe W-3 Sokół oraz 16 śmigłowców transportowych Mi-8.

Aby przetransportować żołnierzy drogą powietrzną trzeba posiadać choć niewielką przewagę w powietrzu. Te śmigłowce, które posiada polska armia nadają się głównie do prowadzenia ćwiczeń powietrznodesantowych, dobrze sprawdzają się także w Iraku i Afganistanie, jednak w wojnie symetrycznej  nie wystarczyłyby. Na wyposażeniu polskiego lotnictwa znajdują się także samoloty transportowe CASA C-295M (w 13. Eskadrze Lotnictwa Transportowego), mamy 11 takich samolotów, każdy z nich jest w stanie zabrać na pokład od 30 do 40 skoczków. A także 5 samolotów Herkules C-130 (w 3. Brygadzie Lotnictwa Taktycznego z Powidza). Herkules jest to najnowszy zakup Wojska Polska, ostatni z zamówionych samolotów został dostarczony w bieżącym roku.

Eksperci są zgodni: szybkie, precyzyjne wykonane z zaskoczenia małą liczbą dobrze wyszkolonych żołnierzy uderzenia są przyszłością walki zbrojnej. Wiadomo, że najlepiej uderzyć w zaplecze przeciwnika. Jednostki aeromobilne są do tego doskonale przystosowane i w kolejnych dekadach na pewno będą rozwijane.  

Międzynarodowe Jury Festiwalu przyznało filmowi “Animowana historia Polski” autorstwa Tomasza Bagińskiego - Nagrodę Specjalną w kategorii filmów dokumentalnych i informacyjnych. Grand Prix Festiwalu otrzymał film koreański pt. “This is the Army” w reżyserii Su-Ung Chae.

Animowana historia Polski

Narodowe Siły Rezerwowe. Pasja i wyzwanie

Część 1: tutaj     Część 2: tutaj

Współczesne uzbrojenie Wojska Polskiego

Część 1: tutaj     Część 2: tutaj