W ciągu ostatnich dwóch lat w niejasnych okolicznościach życie straciło pięciu ekspertów od irańskiego programu atomowego. Ostatni zginął w styczniu tego roku w zamachu bombowym. Jeśli weźmiemy pod uwagę komu najbardziej zależało na śmierci naukowców i to jaka organizacja w przeszłości stosowała tego typu praktyki to raczej wydaje się jasne kto był sprawcą zamachów.

Atomowy rejs

Być może w przededniu ataku Izraela na Iran warto przypomnieć w jaki sposób sam Izrael zdobył broń atomową. Jest to tym bardziej ciekawe, że państwo uzurpujące sobie prawo do sprzeciwu wobec programu nuklearnego suwerennego państwa samo uzyskało broń w – mówiąc delikatnie – sposób niezgodny z prawem międzynarodowym.

W połowie lat sześćdziesiątych młode Państwo Żydowskie otoczone było przez licznych wrogów. Co kilka, kilkanaście lat regionem wstrząsały kolejne wojny. Ciągłe zagrożenie powodowało konieczność znalezienia  odpowiedniego środka odstraszającego. Władze Izraela postanowiły skonstruować bombę atomową. Jednak budowa broni napotkała duże trudności., okazało się, że izraelscy konstruktorzy nie dysponują wystarczającymi zasobami rudy uranu.

Dużych ilości wzbogacanego uranu nie można było zakupić “od tak” ponieważ były to procedury ściśle kontrolowane przez mocarstwa atomowe. Stany Zjednoczone stanowczo sprzeciwiały się broni jądrowej na Bliskim Wschodzie. Skoro nie dało się zdobyć tego cennego surowca, to do gry wkroczyły służby specjalne. Zadanie zdobycia wzbogacanego uranu dostał Mossad.

Na sposób zdobycia uranu wpadł doświadczony agent, syn duńskich Żydów Dan Aerbel . Aerabel pracował w Danii przez kilka lat pod przykrywką biznesmena. Prowadząc interesy jako Duńczyk Aerabel zdobył liczne kontakty w środowisku europejskich przedsiębiorców. Ponadto miał on do czynienia z firmą, która wydobywała i przetwarzała uran, więc plan był taki aby skierować produkcję uranu do Izraela. Na początku wykonanie takiego manewru wydawało się kompletnie niewykonalne, ponieważ produkcja tego surowca jest pod ścisłą kontrolą opinii międzynarodowej. Firmą, którą postanowił spenetrować Mossad była spółka z RFN Asmara Chemie .

Aerbel znał jednego ze współpracowników Asmara Chemie – Herberta Schulzena, który miał wielkie poczucie winy wobec tego co Niemcy zrobili Żydom podczas wojny. Agent wywiadu zaprzyjaźnił się ze Schulzenem, często opowiadał mu o swoich krewnych zamordowanych w Auschwitz aby wzbudzić jeszcze większe poczucie winy u Niemca, dzięki temu mógł lepiej nim manipulować. Aerbel zaprosił Schulzena do Izraela, gdzie agenci Mossadu jako izraelscy biznesmeni przyjmowali go wystawnymi kolacjami i opowiadali jak ich krewni zostali zabici w komorach gazowych. Nadmienili także, że zagrożenie dla narodu żydowskiego nadal istnieje. Twierdzili, że warunkiem niepowtórzenia się przeszłości – czyli zagłady Żydów – jest zdobycie przez Izrael “pewnej ilości surowca”, Schulzen zatrwożony, oczywiście powiedział, że zrobi co w jego mocy.

Kiedy Aerbel ocenił, że Schulzen jest już gotowy do tego aby zacząć mówić o konkretach, poprosił Niemca o zdobycie 200 ton tlenku uranu. Twierdził, że Izrael potrzebuje takich ilości do reaktora jądrowego i ośrodka badawczego w Dimona, który powstał na pustyni Negew. Jednak nie wspomniał ani słowem o podziemnym laboratorium, w którym pracowano nad bronią atomową.

W 1968 roku firma Schulzena zamówiła rudę uranową w belgijskim koncernie wydobywczym. Asmara Chemie w związku z tym, że planowała transakcje uranu nadającego się do budowy bomby jądrowej została starannie sprawdzona przez Międzynarodową Agencję Energii Atomowej. Rzecz jasna nie wzbudziło niczyich podejrzeń, że firma produkująca mydło zamówiła dużą ilość tego surowca. Asmara złożyła depozyt na pięć milionów dolarów aby udowodnić dobrą kondycję finansową. W rzeczywistości pieniądze zdeponował Mossad.

W związku z restrykcyjnymi przepisami transportu materiałów nuklearnych drogą lądową w Europie, izraelskie służby specjalne zdecydowały się na transport morski. Asmara przedstawiła kontrolerom atomowym fałszywą drogę surowca do produkcji mydła – najpierw załadunek rudy na statek w porcie w Antwerpii, przewiezienie do zakładu przetwórczego w Mediolanie i w końcu dostarczenie do fabryki Asmary.  W rzeczywistości nie planowano zawijać z uranem do portu we Włoszech, wpisano jedynie nazwę mediolańskiej firmy, która nic nie wiedziała o żadnym transporcie. Kontrolerom plan nie wydawał się podejrzany, zaaprobowali transakcję.

Po dopełnieniu formalności Mossad mógł wprowadzić w życie resztę swojego zawiłego planu. Agenci zarejestrowali w Szwajcarii fałszywą firmę żeglugową pod flagą Liberii i zakupili stary zachodnioniemiecki statek “Scheersberg A”. W listopadzie 1968 roku wynajęto załogę, która załadowała transport i weszła na pokład statku. Wszyscy robotnicy sądzili, że płyną do Włoch, jednak statek niespodziewanie zawinął do portu w Hamburgu, tam poinformowano ich, że jednostka została sprzedana innemu właścicielowi, który zażądał nowej załogi, podziękowano im i zgodnie z umową wypłacono wysoką odprawę. Na statek przybyła “nowa załoga”.

Gdzie jest uran?!

17 listopada 1968 roku “Scheersberg A” opuścił Hamburg informując władze portu, że kieruje się do Geniu. Poinformowano także kapitana portu w Genui, że statek przybędzie za kilka dni. Jednak statek nigdy nie zacumował do brzegu w tym włoskim mieście, właściwie zniknął na kilkanaście dni. Na początku władze portu sądziły, że statek zatonął, jednak w tym rejonie nie zanotowano żadnych zatonięć.

W rzeczywistości kilka dni po wypłynięciu z Hamburga “Scheersberg A” spotkał się na Morzu Śródziemnym w pobliży Cypru z flotą niewielkich jednostek z Izraela. Właściwa kradzież uranu odbyła się na pełnym morzu. Transport został przeładowany a statek popłynął do Turcji.  Podczas gdy władze europejskich państw szukały statku, ten pojawił się 15 dni po zaginięciu w porcie w Iskanderun.

Władze tureckie zupełnie nieświadome, że w Europie uznano statek za zaginiony uwierzyły w wersję kapitana, który przekonywał, że statek właśnie wypłynął z portu w Neapolu, zawinął do portu po zaopatrzenie i za kilka godzin wraca do Włoch. Turcy nie przeprowadzili żadnych inspekcji, “Scheersberg A” wypłynął. Kilka tygodni później zacumował do portu w Palermo, gdzie jego kapitan oraz załoga zeszli na ląd i po prostu rozpłynęli się w powietrzu. Właściciel statku wynajął kolejną załogę, która popłynęła do Antwerpii. Przybycie statku rozpoczęło śledztwo w sprawie zagadkowego rejsu. Ponieważ władze portowe stwierdziły, że ładownie jednostki są puste, kontrolerzy zachodzili w głowę co stało się z dwustoma tonami rudy uranu?

Schulzen zarzekał się, że on nie wie co stało się z uranem, kierownictwo zakładu we Włoszech twierdziło, że nie przyjmowało żadnego transportu, właściciele statku zniknęli pozostawiając puste biuro. Stało się jasne, że olbrzymia ilość surowca (pozwalająca zbudować 10 bomb atomowych), który powinien być pod ścisłą kontrolą została skradziona, zdecydowano, że ten kompromitujący fakt nie ujrzy światła dziennego.

Pięć lat później skradziony uran pozwolił izraelskim naukowcom wyprodukować ich bombę atomową. Akcja Mossadu przebiła wszystkie inne efektowne działania izraelskich służb. Izrael do dziś oficjalnie nie przyznaje się w jaki sposób zdobył surowiec do budowy broni atomowe.

Czy państwo, które zdobyło broń atomową w taki sposób powinno mieć prawo do sprzeciwu wobec programu nuklearnego innego suwerennego kraju?  Władze Izraela twierdzą, że skonstruowanie bomby w Teheranie będzie się równało zagładzie Narodu Żydowskiego. Jednak czy równowaga sił w potencjale nuklearnym miedzy dwoma przeciwnikami politycznymi nie wpłynie korzystanie na bezpieczeństwo w tym rejonie świata tak jak to miało miejsce podczas zimnej wojny pomiędzy ZSRR, a USA? Wtedy to mówiło się, że ?kto pierwszy naciśnie atomowy guzik, ten zginie jako drugi?, w tym wypadku mogłoby być podobnie, strach przed odwetem dokonanym przez wroga skutecznie zniechęcałby do ataku na niego. Ahmadineżad nie jest samobójcą, dobrze wie, że jeśli pierwszy odpali atomowe działa to jego kraj za chwilę objawi się jako nuklearna pustynia. Czy Izrael, który mówiąc wprost ukradł składniki bomby atomowej powinien mieć prawo do decydowani kto i kiedy może uzyskiwać atom?

Zastosowanie samochodu

Zapotrzebowanie na tego typu wynalazek jest bardzo duże. Dzisiaj coraz trudniej zapewnić bezpieczeństwo żołnierzom jadącym na patrol. Terroryści wykorzystują coraz to mocniejsze i bardziej wymyślne Improwizowane Urządzenia Wybuchowe. Armia musi dozbrajać transportery w grubsze pancerze, jednak tym samym pozbawia je szybkości i mobilności. Lekki samochód mogący wzbić się w powietrze aby przelecieć nad niebezpiecznym terenem byłby idealnym rozwiązaniem.

DARPA pracuje nad tego typu rozwiązaniem. Samochód mógłby nie tylko przelecieć nad niebezpiecznym terytorium, ale także nad niedostępnymi do tej pory terenami - bagnami, górami, rzekami. Projekt ma być zrealizowany do 2015 roku. Pojazd ma być w pełni funkcjonalnym autem i dodatkowo powinien wznosić się w powietrze z miejsca, tak jak śmigłowiec. Taka sama ilość paliwa powinna wystarczyć na przelecenie takiej samej odległości w powietrzu co podróż na ziemi. Latający samochód powinien być łatwy w pilotażu, tak aby mógł go prowadzić na ziemi i w powietrzu żołnierz bez przygotowania lotniczego.

Transformer TX

Do Agencji DARPA zgłaszają się kolejni konstruktorzy oferujący kolejne projekty konstrukcji. Wyglądają imponująco, jednak jak na razie nie wyszły po za deski kreślarskie. Jedną z ciekawszych maszyn jest Transformer TX (zdjęcie na samej górze) zaprezentowany przez firmę AVX Aircraft Company. Samochód latający będzie miał na dachu dwa wirniki nośne i dwa wentylatory napędzające z tyłu.

Na ziemi będzie standardowym samochodem terenowym, mogącym osiągnąć prędkość 130 kilometrów na godzinę, przemianowanie z auta w śmigłowiec będzie trwało zaledwie minutę. W powietrzu standardową wysokością na jakiej będzie latał to 900 metrów, jednak konstruktorzy zapewniają, że z pełnym ładunkiem będzie mógł się wznieść na wysokość powyżej 3 kilometrów.

Jednostka, która będzie dysponować pojazdem będzie mogła działać na nieznaną dotychczas skalę, wykorzystanie takiej maszyny byłoby na pewno dużym krokiem naprzód w sztuce wojskowej. Zapotrzebowanie na samochód zgłosiły już jednostki US Marines. Chcieliby wykorzystać pojazd do ewakuacji rannych i zaopatrzenia w trakcie misji. Oprócz firmy AVX Aircraft Company do DARPA zgłosili się z ciekawszymi projektami także Macro Industries  (samochód Mohawk Strider – filmik)  oraz Logi AeroSpace (z wehikułem o nazwie Tyrranos – zdjęcie po lewej).

To wszystko to na razie projekty, jednak gdyby weszły w fazę produkcji to już byłby duży sukces. Nawet gdyby Armia Stanów Zjednoczonych nie zdecydowała się wykorzystanie samochodu to z pewnością prędzej czy później znajdzie zastosowanie komercyjne.

Owoc polsko-amerykańskiej współpracy

Redaktorzy Superwizjera dotarli do relacji okolicznych mieszkańców, oficerów wywiadu oraz właściciela firmy budowlanej, której zlecono budowę części kompleksu. Tylko części dlatego, że gdy miało dojść do wybudowania najważniejszego budynku (tzw. “stodoły”), przyjechało wojsko i dokończyło roboty. Budowa Amerykańskiej bazy podsłuchowej był to owoc nawiązania relacji pomiędzy służbami wywiadowczymi obu krajów zaraz po transformacji ustrojowej w 1989 roku.

W 1990 roku, niedługo po ataku Iraku na Kuwejt i przed operacją “Pustynna Burza” do polskich agentów zgłosili się przedstawiciele CIA z prośbą o wydostanie z Iraku ważnych agentów posiadających cenne materiały - między innymi mapy z rozlokowanymi irakijskimi instalacjami wojskowymi. Polacy jako jedyni zgodzili się na wykonanie tej arcytrudnej i niebezpiecznej misji (Francuzi, Rosjanie, Brytyjczycy i Niemcy odmówili). Akcja się powiodła, a to wzbudziło wśród amerykańskich agentów duże uznanie, szacunek i zaufanie. Od tego czasu współpraca z CIA nabrał dużego przyspieszenia.

System światowej inwigilacji SIGINT

“Amerykanie przyjechali do Polski i zaczęli rozmawiać o budowie systemu nasłuchowego. To bardzo, bardzo skomplikowane, a przede wszystkim drogie urządzenia. Nas w tamtym czasie nie było na nie stać. Umowa była taka, że my zgodzimy się na budowę instalacji NSA (Amerykańskiej Agencji Bezpieczeństwa Narodowego). W zamian będziemy dostawali później dane, które te urządzenia nagrają. Jak tłumaczyli wtedy Amerykanie te urządzenia pomogą i im, i nam.

System nazywa się potocznie SIGINT. Dla Amerykanów Polska była niezwykle atrakcyjna ze względu na sąsiedztwo z Rosją, Ukrainą i Białorusią. Mówili, że dzięki instalacjom w Polsce będą lepiej pilnować tego, co dzieje się za naszą wschodnią granicą. Taka wiedza była przydatna też dla naszych służb. Po wybudowaniu wyszło, że te urządzenia nagrywają również to co dzieje się w Polsce. Ot taki efekt uboczny. Mało tego, zorientowaliśmy się , że nie jesteśmy w stanie  z tych systemów korzystać i  samodzielnie nie możemy z nimi nic zrobić”  - mówił anonimowo polski pułkownik wywiadu.

 Kompleks mieszczący się we wsi Świadki Iławeckie jest szczelnie ogrodzony i stale monitorowany, zamontowane są czujniki ruchu. Mieszkańców tej miejscowości przed wybudowaniem wojskowych zabudowań wysiedlono, a wieś zburzono. Piecze nad terenem wokół sprawuje Straż Graniczna, jednak nie mają dostępu do bazy, “są tylko od pilnowania”

Kompleks wybudowano w ciągu jednej jesieni. Składa się z 3 budynków. Strażnicy mają dostęp jedynie do budynku numer 1. Aby wejść do budynku numer 2 trzeba mieć odpowiednią przepustkę. Budynek numer 3 to tak zwana “stodoła”. Tam umieszczone są najważniejsze instalacje. Budynek jest tak nazywany, ponieważ nie ma okien i posiada jedno wejście strzeżone przez cyfrowe zamki, kamery i dodatkowe ogrodzenie. Dookoła wycięto 10 hektarów lasu. Jednostka ma agregat prądotwórczy o dużej mocy, zbiorniki z trzymiesięcznym zapasem paliwa, studnię głębinową i  lądowisko dla helikopterów (4). Do “stodoły” przyjeżdża raz w miesiącu “człowiek z walizką” aby sprawdzić funkcjonujące tam urządzenia. 

 Nagrana katastrofa smoleńska

Istnienie tajnej amerykańskiej jednostki wyszło na jaw po katastrofie smoleńskiej. Trasa przelotu prezydenckiego Tu-154M i samo miejsce rozbicia się samolotu jest w polu nasłuchu cyfrowych urządzeń. Nagrały się prawdopodobnie wszystkie rozmowy wieży z załogą samolotu, rozmowa Lecha Kaczyńskiego z bratem przez telefon satelitarny i inne ważne sygnały kluczowe dla sprawy. Polscy oficerowie prowadzą rozmowy z  Amerykanami na temat przekazania wszystkich zarejestrowanych sygnałów.

Tajemnice Układu Warszawskiego - Broń atomowa w PRL-u 

Osetia Południowa leży w północnej części Gruzji. Obejmuje obszar 3,9 tysięcy km kwadratowych. Ludność liczy około 70-90 tysięcy. Są to głównie Osetyjczycy - około 75-85 procent mieszkańców, i Gruzini - 10-20 procent. Większość Osetyjczyków legitymuje się obywatelstwem rosyjskim. Lecz trzeba przyznać, że Rosjanie od dawna stosowali strategię masowego rozdawania rosyjskiego obywatelstwa Osetyńczykom i Abchazom. Później, już podczas wojny wykorzystali ten fakt podczas wojny z Gruzją, wkroczyli na jej tereny pod pretekstem obrony w własnych obywateli.

Abchazja leży nad Morzem Czarnym w północno-zachodniej części Gruzji. Jej powierzchnia to 8,6 tysięcy km kwadratowych. Ludność szacuje się na około 150-250 tysięcy. Najliczniejszą grupę stanowią Abchazowie - około 35-45 procent. Pozostali to: Gruzini - około 20 procent, Ormianie - 20-35 procent, Rosjanie - 20 procent i inne nacje. Około 80 procent mieszkańców legitymuje się obywatelstwem rosyjskim.

W Gruzji wśród elit polityczno-wojskowych stopniowo dojrzewały plany podporządkowania sobie co najmniej jednego ze zbuntowanych regionu, w tym wypadku - Osetii Południowej. Przyjęto plan szybkiej akcji militarnej większością posiadanych sił z jednoczesną szczątkową osłoną granic z Abchazją. Wybór militarnego sposobu rozstrzygnięcia zadawnionego konfliktu wynikał z faktu, że po “Rewolucji róż” w 2003 roku zmieniono doktrynę militarną oraz zwiększono wydatki na wojsko. W efekcie przeprowadzono radykalną reformę armii gruzińskiej. Duże znaczenie w rozwoju sił zbrojnych Gruzji mieli przebywający stale amerykańscy doradcy oraz amerykańscy, izraelscy i tureccy instruktorzy.

Wielkość sił zbrojnych obu stron zdecydowanie się różniła na niekorzyść Gruzji. Po stronie rosyjskiej sama tylko 58 Armia Ogólnowojskowa, stacjonująca na terenie Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego, liczyła około stu tysięcy żołnierzy. W jej skład wchodziły: dwie dywizje zmechanizowane, brygady górskie, samodzielny pułk zmechanizowany, brygady rakiet operacyjno-taktycznych, brygady artylerii przeciwlotniczej, pułki artylerii. Wojska lotnicze to 4 Armia Lotnicza złożona z dziewięciu pułków. Dodatkowo z wojsk powietrznodesantowych wydzielono dwie dywizje powietrznodesantowe oraz batalion specnazu.

W sierpniu 2008 roku siły zbrojne Gruzji liczyły blisko dwadzieścia siedem tysięcy żołnierzy, z tego około dwudziestu tysięcy to żołnierze zawodowi. Wojska lądowe składały się z pięciu brygad piechoty, samodzielnej brygady specjalnego przeznaczenia, samodzielnej brygady artylerii oraz kilku samodzielnych batalionów. W Tbilisi stacjonowała brygada Gwardii Narodowej w sile ośmiu tysięcy żołnierzy. Wojska lotnicze obejmowały cztery eskadry: samolotów szturmowych, śmigłowcową, rozpoznawczą i szkolną. Obrona przeciwlotnicza to dwa dywizjony wyrzutni rakiet, w tym jeden nowoczesny - mobilny system Buk-1M, ponadto działa, działka i przenośne wyrzutnie przeciwlotnicze. Flota wojenna składała się z dwudziestu sześciu okrętów, w tym dwóch kutrów rakietowych. Straż przybrzeżna miała dwadzieścia cztery okręty.

Rosja i Gruzja formalnie nie wypowiedziały sobie wojny, nie zerwały stosunków dyplomatycznych, a obydwie strony podczas tych kilku dni wojny, chociaż nie respektowały trzeciej konwencji haskiej (Konwencja dotycząca rozpoczęcia kroków nieprzyjacielskich, Haga, 18 października 1907 r.), były przekonane o swojej racji.

Pierwszy dzień walk:

Wstępne walki pięciodniowej wojny rosyjsko-gruzińskiej rozpoczęły się w nocy z 7 na 8 sierpnia 2008 roku. Był to gruziński ostrzał artyleryjski paramilitarnych oddziałów Osetii Południowej w Cchinwali i rejonie Dżawy. 8 sierpnia nad ranem ruszyły do ataku na Cchinwali pododdziały 4 Brygady Piechoty oraz 3 Brygady Piechoty. Liczyły one około 3,3 tysiąca żołnierzy. Atak Gruzinów na Osetię Południową wykonano z południowego wschodu z zamiarem zdobycia stolicy separatystycznej republiki i kontynuowaniem ataku w kierunku północno-zachodnim. Wojska gruzińskie, dzięki przewadze liczebnej, po zaciętych walkach ulicznych, do południa zajęły co najmniej połowę Cchinwali.

Pierwsze do walki zostały skierowane rosyjskie pododdziały artylerii oraz lotnictwo, które atakowało między innymi Gori oraz gruzińskie oddziały w rejonie Cchinwali, ze szczególnym uwzględnieniem artylerii, broniącej skutecznie dostępu do miasta. W godzinach popołudniowych siły dwóch kompanii osetyjskiego specnazu próbowały kontratakować na Cchinwali, ale bez rezultatu. Pod koniec dnia resztki osetyjskiego i rosyjskiego batalionów sił pokojowych broniły się już tylko w jednym punkcie, wokół sztabu rosyjskich sił pokojowych. Wojska rosyjskie nadciągające od tunelu Roki podeszły do przedmieść  Cchinwali w godzinach nocnych z 8 na 9 sierpnia. Siły lotnicze Rosji i Gruzji, które uczestniczyły przez cały dzień w walkach, straciły po dwa samoloty. Tego dnia prezydent Gruzji Saakaszwili ogłosił powszechną mobilizację.

Drugi dzień walk:

Rosjanie stawiali na zdecydowane działanie.  Wprowadzali pododdziały do walki z marszu, bez należytego rozpoznania, dlatego ponosili znaczne straty. Górskie drogi były bowiem ostrzeliwane przez artylerię gruzińską, bardzo aktywną w początkowej fazie wojny, oraz grupy bojowe specnazu i ochotników.

Przykładem nieporadności Rosjan w pierwszym etapie wojny był gruziński atak na 58 Armię. Sztab armii wraz z dowódcą, generałem Anatolijem Chrulewem, przemieszczał się z Władykaukazu do Cchinwali w składzie wzmocnionego batalionu 135 Gwardyjskiego Samodzielnego Pułku Zmechanizowanego z 19 dywizji. Po zniszczeniu pierwszych dwóch bojowych wozów piechoty rosyjska kolumna rozproszyła się i nastąpiła chaotyczna obrona. Dowódca armii czynnie uczestniczył w walce. Podczas odpierania ataku zginęło wielu oficerów i żołnierzy. Wydarzeniom tym przyglądali się rosyjscy dziennikarze jadący w kolumnie. Kierowca dowódcy armii zginął, a generał Chrulew, lekko ranny, powrócił do Władykaukazu. Rosjanie uniknęli najgorszego - klęski medialno-propagandowej, a taką byłaby śmierć dowódcy atakujących wojsk.

Trzeci dzień walk:

Przed południem 10 sierpnia północna część Cchinwali była kontrolowana przez Rosjan, a wojsk rosyjskich było tak dużo, że do wieczora opanowały całe miasto. Jednocześnie Rosjanie wraz z Osetyjczykami wykonali dalsze obejścia na rubieże broniących się wokół miasta Gruzinów, a lotnictwo rosyjskie kontynuowało bombardowania wybranych celów. Po założeniu baz po południowej stronie gór Kaukazu intensywniej do walk włączyły się śmigłowce rosyjskie. Pod koniec dnia siły gruzińskie wycofały się na południe od Cchinwali i tak się zakończył trzeci dzień walk w tym rejonie.

 Czwarty dzień walk:

 Wojska rosyjskie kontynuowały 11 sierpnia marsz na obranym kierunku w stronę Gori. Napotykały tu na opór gruzińskich pododdziałów, ale największe walki tego dnia toczyły się o wieś Zemo Nikozi, leżącą na południe od stolicy  Osetii Południowej. Przygotowani na stanowiskach obronnych Gruzini prowadzili celny ogień, głównie z artylerii. Niszczyli czołgi i transportery opancerzone.

Walki te pokazały profesjonalizm broniących się żołnierzy gruzińskich i umiejętność wykorzystania różnych systemów obrony, szczególnie artylerii. 11 sierpnia nastąpił przełom w wojnie rosyjsko-gruzińskiej, głównie w wyniku przejścia Rosjan do kontrofensywy w kierunku gruzińskiego miasta Gori oraz otwarcia drugiego frontu na granicy abchasko-gruzińskiej.

Piąty dzień walk:

 Ostatni dzień działań wojennych - 12 sierpnia - to frontalny odwrót sił gruzińskich w centralnej Gruzji na kierunku Maccheta-Tbilisi. Jeszcze przed południem w Gori prowadzono przygotowania do obrony. Ewakuowano ludność cywilną. Niespodziewanie zaniechano tych działań i rozpoczęto odwrót do miejscowości Maccheta leżącej 25 kilometrów na północ od Tbilisi. Planowano utworzyć tu linię obrony. Podczas odwrotu porzucono sprzęt i uzbrojenie, a zachowanie żołnierzy rezerwy potęgowało niepokój i panikę w szeregach gruzińskich. Rezerwiści byli bowiem mobilizowani już od 8 sierpnia i pozostawieni przez kilka dni bez rozkazów i aprowizacji popadali w skrajny defetyzm. W godzinach popołudniowych Gori było więc już miastem bez żołnierzy gruzińskich, ale otoczonym przez siły rosyjskie. Z kolei osetyjskie oddziały paramilitarne przystąpiły do przeczesywania gruzińskich miejscowości w Osetii Południowej, co spowodowało masowe ucieczki Gruzinów z tych terenów.

Tego dnia prezydent Dmitrij Miedwiediew podjął decyzję o zakończeniu “operacji przymuszania Gruzji do pokoju” w związku z osiągnięciem przez armię rosyjską zakładanych celów. Przerwano marsz na Tbilisi, ale nie zaniechano rajdów pododdziałów rosyjskich po zajętym terenie i niszczeniu ważnych dla Gruzji węzłów drogowych i instalacji.

Pięciodniowa wojna pokazała zdecydowane różnice w celach strategicznych Rosji i Zachodu. Zaangażowanie polityczno-militarne USA w krajach Kaukazu Południowego było i jest odbierane  w Rosji jako ingerencja w jej strefę wpływów. Interwencja militarna w Gruzji została przyjęta przez społeczeństwo rosyjskie jako działanie właściwe, a oburzenie i krytyka USA oraz Europy jako niezrozumiałe i pełne agresji wobec Rosji. Rosjanie pokazali tą wojną, że zmienili na arenie międzynarodowej swoją strategię. Ich działania, szczególnie w niektórych regionach, mają być zgodne z interesem narodowym, bez zbędnego tłumaczenia się przed opinią międzynarodową.

Dla Gruzji konsekwencją tej wojny jest fakt porażki militarnej, utrata dużej części uzbrojenia, zniszczenie infrastruktury wojskowej, komunikacyjnej, a co najistotniejsze - utrata bezpowrotna lub na wiele lat spornych republik. Ponadto wydaje się, że błędne w swoim założeniu było zakładanie braku reakcji ze strony Rosji.

Międzynarodowe Jury Festiwalu przyznało filmowi “Animowana historia Polski” autorstwa Tomasza Bagińskiego - Nagrodę Specjalną w kategorii filmów dokumentalnych i informacyjnych. Grand Prix Festiwalu otrzymał film koreański pt. “This is the Army” w reżyserii Su-Ung Chae.

Animowana historia Polski

Narodowe Siły Rezerwowe. Pasja i wyzwanie

Część 1: tutaj     Część 2: tutaj

Współczesne uzbrojenie Wojska Polskiego

Część 1: tutaj     Część 2: tutaj

Z okazji naszego święta umieszczam na stronie 10 pięknych piosenek patriotycznych. Zapraszam do słuchania…

Patriotyczne piosenki wojskowe

Choć zapewne nie zobaczymy tego filmu w żadnej polskiej telewizji to w Internecie robi furorę. Obejrzyjcie…

Chalid Szejk Mohammed - mózg zamachów z 11 września twierdzi, że w miejscu w którym go więziono widział śnieg, słyszał ludzi mówiących wschodnioeuropejskim językiem i dostał do picia wodę z etykietą na, której widniał polski adres e-mail. Z kolei Saudyjczyk Abd al-Rahim al-Nasziri,  który dowodził atakiem na amerykański okręt USS “Cole” w 2000 roku twierdzi, że wie, iż był w Polsce gdyż do jedzenia podawano mu… truskawki.

W Polsce oraz w Rumunii rzekomo przetrzymywano i torturowano 11 więźniów. Miano stosować na nich również zakazaną przez prawo międzynarodowe metodę Waterboaring. Metoda ta polega na podtapianiu. Więzień przypięty jest do ławki, która umieszczona jest pod kątem 10 - 20 stopni, głową w dół. Na twarzy więźnia kładzie się szmatę ściśle przylegającą do twarzy lub celofan (folia celulozowa). W przypadku folii umieszcza się ją tylko na ustach.

Wtedy leje się wodę na twarz. Usta i nos napełniają się, jednak dzięki temu, że sylwetka przechylona jest głową w dół woda nie przedostaje się do płuc. Więzień nie utopi się, jednak gardło, jama usta i zatoki wypełnione są wodą, tworzy to złudzenie topienia się. Pokrycie twarzy szmatą lub folią nie jest konieczne, jednak potęguje to nieprzyjemne doznania. Przesłuchiwany nie może wtedy poprzez odruch kaszlu pozbyć się wody przez usta. Metoda ta powoduje ogromną panikę i strach przed utonięciem, daje to pożądany efekt psychologiczny. Człowiek poddawany tej procedurze mimo, iż wie, że to tylko fizjologiczne zjawisko tonięcia, to poddaje się panice.

Według standardów CIA jedna sesja podtapiania podejrzanego nie powinna trwać dłużej niż 40 sekund, góra dwie sesje w ciągu 24 godzin.  Funkcjonariusze CIA, którzy poddali się tej technice dla celów szkoleniowych wytrzymywali około 14 sekund. Na podstawie opinii personelu medycznego CIA wymagane było, aby przy przesłuchaniach stosowano nie zwykłą wodę, a roztwór soli, gdyż część przesłuchiwanych połykała znaczne ilości wody i mogło to doprowadzić do hipotermii.

Tortury są zabronione przez ONZ, Konstytucję RP i potępione przez Amnesty International. Jednak czy nigdy nie ma racjonalnego uzasadnienia dla tortur? W jednym z magazynów “Newsweek” z roku 1992 Michael Levin nowojorski profesor filozofii, w artykule zatytułowanym “Argumenty na rzecz tortur” rozważał ten problem:

“Bywają sytuacje, kiedy stosowanie tortur jest nie tylko dozwolone, lecz wręcz moralnie uzasadnione. Przypuśćmy, że terrorysta ukrył na Manhattanie bombę, która ma wybuchnąć czwartego lipca w południe. Przyjmijmy dalej, że zostaje on schwytany o dziesiątej rano tegoż dnia, ale nie chce wyjawić miejsca podłożenia bomby, gdyż woli umrzeć niż nie wykonać zadania. Jeśli jedynym sposobem uratowania ludzkich istnień jest poddanie terrorysty ja okrutniejszym choćby katuszom, to jakie argumenty mogą przeciwko temu przemawiać? Uważam, że żadne. Oczywiście, torturować można tylko bezsprzecznie winnych i tylko celem ocalenia niewinnych istot, a wówczas granica między Nami a Nimi pozostaje wyraźna. Istnieje nikłe ryzyko, że sięgając po tortury jako jeden ze sposobów ochrony porządku, demokracje zachodnie zejdą na manowce.”

Choć wypowiedź amerykańskiego filozofa daje do myślenia i skłania do przyznania mu choćby częściowo racji to są także bardzo racjonalne odpowiedzi ludzi, którzy mają zupełnie odmienny punkt widzenia. Francuski laureat Nagrody Nobla, Albert Camus, stwierdził kiedyś: “Jeśli nawet tortury uratowały kogoś kosztem utraty ludzkiego honoru, bo pozwoliły odnaleźć 30 bomb, to jednocześnie sprawiły, że pojawiło się 50 nowych terrorystów, którzy – działając w odmienny sposób i w innym miejscu - spowodują śmierć jeszcze większej liczby niewinnych ludzi” 

 W Stanach Zjednoczonych kilku dziennikarzy postanowiło sprawdzić na własnej skórze czy ta metoda przesłuchania jest rzeczywiście torturą.  Żaden nie wytrzymał dłużej niż kilka sekund i wszyscy zgodnie stwierdzili, że to z całą pewnością jest tortura.

Mancow Muller, dziennikarz, który prowadzi własną audycję w radiu

Christopher Hitchens dziennikarz Vanity Fair

Twórcą polskiego filmu science fiction jest sam Tomasz Bagiński - nominowany do Oscara za “Katedrę”. Film wyprodukuje firma Platige Image na zlecenie Muzeum Powstania Warszawskiego, ma być zrealizowany w podobnej stylistyce do takich dzieł jak “300″ czy “Sin City”. Będą występowali w nim prawdziwi aktorzy, a następnie obraz poddany zostanie  dość znacznej komputerowej obróbce, ma to dać powalający efekt.

Reżyser produkcji, Tomasz Bagiński: Powstanie Warszawskie to temat przez filmowców niedotykany od lat, choć rozmaite projekty również od dawna były wielokrotnie zapowiadane. Potencjał filmowy tego wydarzenia jest ogromny, i szkoda, że ciągle niewykorzystany. Liczę na to, że wcześniej czy później produkcja podnosząca temat Powstania dojdzie do skutku, ale w międzyczasie chciałem się podzielić projektem, który też o ten temat zahacza, jednak w sposób nieco nietypowy.

Od wielu lat chodzę z myślą o zupełnie innym niż te tradycyjnie przyjęte, sposobie filmowania i opowiadania ważnych wydarzeń z historii Polski. W szczególności Powstania Warszawskiego. Sposobie mogącym zainteresować nie tylko widza polskiego, ale spokojnie “broniącego się” też w skali świata. To jest polskie lądowanie w Normandii, nalot Drezna i Pearl Harbor w jednym. Fantastyczne, filmowe historie mające szanse uwieść widza z każdego miejsca na ziemi.

Mam gdzieś przekonanie, że współczesna widownia jest otwarta na nowe pomysły i ostatnie lata przyniosły nam na to parę dowodów. Chciałbym podejść do opowieści z Powstania Warszawskiego zupełnie inaczej niż zostaliśmy przyzwyczajeni. Nie na kolanach, chyląc głowę przed ofiarami i smutnym polskim losem. Nie w brudzie, pokazując beznadzieję zrywu i ponure śmierci młodych Polaków w kanałach i wypalonych piwnicach.

Chciałbym podejść do tego tak jakbym opowiadał pewną mitologię, trochę odrealniony świat archetypów. Chciałbym przybliżyć tamten świat dzisiejszym rówieśnikom Powstańców. Chłopakom i dziewczynom wychowanym na prostych filmach o superbohaterach, komiksach i rozbudowanych grach komputerowych. Prosto. Komiksowo. Niczym z gry komputerowej.

Historia zaczyna się w czasie gdy Warszawa jest częściowo opanowana przez Powstańców, Niemcy przegrupowują się. Na rozkaz najwyższych władz do miasta skierowany zostaje doborowy, eksperymentalny oddział słynącego z okrucieństwa Wagnera. Oszpecony SS-man ma za zadanie nie tylko zgnieść opór Polaków, ale przede wszystkim uczynić z zagłady Stolicy przykład dla innych okupowanych przez Rzeszę krajów.

Tymczasem w ogarniętym chaosem mieście pojawia się Arnold - były żołnierz, który w niejasnych okolicznościach zniknął po kampanii wrześniowej. Kompletuje on ekipę nietypowych specjalistów - są to przestępcy  i outsiderzy, a nawet kolaboranci. Razem z nimi planuje brawurową akcję, w której stawką są łupy wojenne należące do samego Wangera. W rzeczywistości gra idzie o najwyższą stawkę, a niebezpieczeństwo jest ogromne.

Wanger sprowadził do Warszawy eksperymentalny oddział cyborgów bojowych, osławione wunderwaffe zdolne do zmiażdżenia Warszawy i odwrócenia losów wojny. Morderczo precyzyjne maszyny inicjują nierówną grę z powstańcami. Cel Wangera jest prosty: zrównać miasto z ziemią. Ludzie Arnolda nie spodziewają się starcia z takim przeciwnikiem, zarazem - są jedynymi, którzy są w stanie takie starcie przetrzymać i przejąć inicjatywę. Pod gradem kul, podczas starcia z nieludzkim wrogiem zweryfikują  prawdę o sobie…

Nie wiem jak Wy ale jak będę czekał na ten film z dużą niecierpliwością. Z przyjemnością obejrzę podejście do Powstania Warszawskiego od innej strony, a kto wie, może film wpisujący się aktualne trendy kina odniesie również sukces za granicą…