Niezwyciężony Aleksander Wielki

Marcin Sajniak

Aleksandr Wielki nigdy nie przegrał bitwy, a wciągu swego zaledwie trzydziestotrzyletniego życia podbił większość znanego wówczas świata. Walcząc z przeważającymi siłami nieprzyjaciela, pokonał jedno z najpotężniejszych imperiów świata starożytnego i sprawił, że kultura grecka rozprzestrzeniła się na wielki obszar od Persji, przez Azję Środkową, aż po Indie. Gdy Aleksander był jeszcze chłopcem ojciec - król macedoński Filip II zwrócił się do niego tymi słowami: “Synu szukaj królestwa wartego ciebie, ponieważ Macedonia jest za mała”

Aleksander urodził się w 356 roku p.n.e. w stolicy Macedonii Pelli. Od początku wychowywano go na przyszłego władcę. Gdy miał 13 lat, został oddany pod opiekę Arystotelesa, który był jego wychowawcą przez trzy lata. Arystoteles wpoił mu zainteresowanie filozofią, medycyną i naukami ścisłymi, a także przekonanie, że Grecy zostali stworzeni do panowania, a wszyscy inni do bycia w niewoli.

W czasie gdy Filip przekazawszy synowi panowanie w kraju , wyprawił się na Bizancjum, Aleksander stłumił powstanie Traków. Dwa lata później dowodził lewym skrzydłem armii macedońskiej w bitwie pod Cheroneą, zakończonej klęską greków. Wykazał się wówczas wielką odwagą. Gdy Filip rozwiódł się z matką Aleksandra i ponownie się ożenił, co zagrażało pozycji Aleksandra jako następcy tronu, między ojcem a synem wybuchł otwarty konflikt. Podczas uczty Aleksander wyraził się pogardliwie na temat talentów dowódczych ojca. Filip przywołał go do porządku, ale ponieważ był pijany, zaraz potem się przewrócił. “Tu leży człowiek, który szykuje się przekroczyć granicę Azji, a nie potrafi nawet przejść z jednego łoża na drugie” - szydził Aleksander.

Aleksander WielkiW 336 roku p.n.e. Filip został zabity przez jednego ze swoich gwardzistów , a dwudziestoletni wówczas Aleksander, mając za sobą poparcie armii , wstąpił na tron. Rozprawił się z opozycją i ruszył na południe, aby objąć przywództwo w związku państw greckich. Na zjeździe w Koryncie mianowano go wodzem wyprawy przeciwko Persom - wyprawę taką planował wcześniej jego ojciec.  Do Macedonii wracał przez Delfy, gdzie Pytia przepowiedziała mu, że będzie niezwyciężony.

W 334 roku p.n.e. Aleksander ruszył do Azji Mniejszej na czele 5 tysięcznej jazdy i 30 tysięcznej piechoty. Wylądował w Troi. Napotkawszy nad rzeką Granik oddziały perskie, zorientował się, że nieprzyjaciel ma przewagę liczebną. Przekroczył jednak rzekę i poprowadził swą jazdę do zwycięstwa. Następnie szybko zajął ważniejsze porty, wypierając flotę perską.

Pod Issos w północno-wschodniej Syrii Aleksander stanął naprzeciw głównych sił perskich w sile około 60 tysięcy ludzi, dowodzonych przez króla Dariusza III. Okazało się, że linie zaopatrzenia jego wojsk zostały odcięte. Aleksander usiłował zastosować wprowadzoną przez swojego ojca taktykę oskrzydlania, jednak został zmuszony do ucieczki. Odziały perskie mimo, że zwyciężyły na pozostałych odcinkach frontu, poszły za królem.

Aleksander skierował się teraz na południe i rozpoczął trwające przez siedem miesięcy oblężenie Tyru, który padł w lipcu 332 roku p.n.e. Następnie ruszył do Gazy, zajął Egipt i założył u ujścia Nilu nową stolicę imperium, Aleksandrię. Zrealizował w ten sposób plany swojego ojca. Uwierzył, że jest bogiem. Szybko pomaszerował z armią przez pustynię do Mezopotamii i pod Gaugamelą  po raz kolejny stanął naprzeciw o wiele silniejszego wroga. Znów poprowadził wojsko do ataku i zwyciężył. Zajął stolicę Persji, Persepolis i złupił królewski skarbiec. Dariusz został zabity podczas ucieczki przez satrapę Baktrii, Bessosa.

Pod władzą Aleksandra znalazły się ogromne obszary Azji. W następnych latach kontynuował marsz na wschód, prowadząc swoje oddziały przez góry dzisiejszego Afganistanu do Azji środkowej. W bitwie pod rzeką Hydaspes pokonał indyjskiego króla Porusa, który szczycił się posiadaniem w swej armii 200 słoni bojowych. Aleksander zamierzał iść dalej, ale żołnierze zmęczeni wieloma latami wojowania, nalegali na powrót do domu. Pozostawiwszy zdobyte ziemie pod władzą zaufanych namiestników, wyruszył w drogę powrotną. Aleksander chciał doprowadzić do połączenia się kultur Wschodu i Zachodu, służyć temu miało między innymi jego małżeństwo z perską księżniczką Roksaną i nakazany przez niego zbiorowy ślub 10 tysięcy macedońskich żołnierzy z perskimi Imperium Aleksandra Wielkiego, źródło: wikipedia.orgkobietami. Marzenia o panowaniu nad ogólnoświatowym imperium miały jednak krótki żywot. W 323 roku p.n.e. Aleksander zmarł w Babilonie po kilkudniowym pijaństwie, prawdopodobnie na zapalenie płuc. Ciało wodza przewieziono do Aleksandrii i złożono w złotym sarkofagu. Jego imperium po dwudziestu latach walk rozpadło się na kilka samodzielnych państw.

 




Podobne wpisy:

  • No related posts

Kategorie: Postacie
27


Liczba komentarzy: 1 do “Niezwyciężony Aleksander Wielki”

  1. Ania pisze:

    Super!!! Szczególnie jeśli ktoś potrzebuje informacje o nim na referat z historii:)

Zostaw komentarz